Σταθεροποιητές αφρού

σταθεροποιητές αφρού είναι χημικές ενώσεις που καθυστερούν τη συνένωση φυσαλίδων αερίου σε έναν αφρό, καθιστώντας τις πιο σταθερές και ομοιόμορφες. Αυτοί οι σταθεροποιητές χρησιμοποιούνται σε τρόφιμα και ποτά.

Η διαδικασία αφρισμού συμβαίνει όταν ο αέρας αναμιγνύεται με υγρό και ένα αέριο παγιδεύεται από τα μόρια πρωτεΐνης ευθυγραμμισμένα μεταξύ του νερού και του αέρα. Το υδρόφοβο άκρο των πρωτεϊνών κρέμεται στο νερό, ενώ τα υδρόφιλα άκρα δείχνουν προς τον αέρα σχηματίζοντας μια φυσαλίδα που μοιάζει με αφρό.

Νανοσωματίδια ως σταθεροποιητής αφρού

Τα νανοσωματίδια είναι ευρέως αναγνωρισμένα για τη δυνατότητά τους να εφαρμοστούν στη σταθεροποίηση αφρού. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές προκλήσεις στη χρήση νανοσωματιδίων για το σκοπό αυτό. Αυτές οι προκλήσεις περιλαμβάνουν τις συνθετικές διαδρομές, ιδιότητες των νανοσωματιδίων και περιβαλλοντικές ανησυχίες (Rafati et al., 2016).

Παράμετροι ελέγχου για σταθερότητα αφρού

Οι κύριες παράμετροι ελέγχου στη σταθερότητα του αφρού περιλαμβάνουν το μέγεθος των νανοσωματιδίων, τύπος νανοσωματιδίων, θερμοκρασία δεξαμενής, συγκέντρωση αλατιού και τροποποιητές. Το μικρότερο μέγεθος των νανοσωματιδίων θα μπορούσε να παραμείνει σταθερά στα ελάσματα και να αποτρέψει την αποστράγγιση, ενώ το μεγαλύτερο μέγεθος θα ήταν δύσκολο να διατηρηθεί και να αυξηθεί η διάμετρος των νανοσωματιδίων (Pugh, 1996; Singh και Mohanty, 2015).

Μεταξύ διαφορετικών τύπων νανοσωματιδίων, μέτρια υδρόφοβη (γωνία επαφής 90 deg) τα νανοσωματίδια ήταν τα βέλτιστα για σταθεροποιητές αφρού. Αύξησαν τη μέγιστη τριχοειδική πίεση, αύξησε τη μηχανική αντοχή των ελασμάτων και σχημάτισε δομή δικτύου για να ελαχιστοποιήσει την αποστράγγιση του φιλμ, μειώστε τη συνένωση των φυσαλίδων και παρατείνετε το χρόνο ύπαρξης του συστήματος αφρού.